Ik kon gister spontaan mijn kaak niet verder openen dan één of twee centimeter omdat mijn linker gewricht opstandig was. Nou vond ik het opzich een wonderbaarlijke gebeurtenis dat iets dat links is een eigen mening heeft, maar zoals met alle linkse meningen was ik het er totaal niet mee eens. Na mijn kaak een paar keer met mijn handen te hebben opengetrokken, om hem de goedheid in te laten zien van openstaan voor nieuwe dingen (en vervolgens dood te gaan van de pijn omdat ingaan tegen dingen die gewoon niet logisch zijn altijd frustrerend is) besloot ik maar een oud doosje Ibuprofen van mijn bureau te pakken. Niet dat pijnstillers iets oplossen, maar ze zorgen er wel voor dat je door kan gaan met dagelijkse bezigheden zonder gestoord te worden door dingen die er eigenlijk totaal niet toe doen.
Aangezien aanwijzingen me in de war maken en ik onsterfelijk ben, las ik niet de bijsluiter en gooide ik een paar mooie pilletjes op mijn hand om ze weg te slikken zonder water. Toen dat na een halfuur nog niets beter had gemaakt, pakte ik er nog een paar. Na een uur deed mijn kaak wat minder pijn en raakte mijn maag geïrriteerd. Aangezien ik buiten roekeloos en onsterfelijk ook panisch en paranoïde ben, besloot ik één van mijn doktervrienden te vragen bij hoeveel milligram Ibuprofen gevaarlijk wordt:
“Hey, die pillen kunnen geen kwaad toch? Ik bedoel, ze zouden toch niet zomaar iets verkopen waar je zelfmoord mee zou kunnen plegen?”
“Bauke, heb je zitten drinken?”
“Nee nee, maar puur hypothetisch hè; hoeveel kun je er slikken voordat het gevaarlijk is?”
“Je had volledig gelijk. Je kunt gewoon het hele pakje wegtikken. Gewoon doorgaan tot het geen pijn meer doet.”
“Mooi, dan neem ik er nog een paar.”
Het vervelende van chatprogramma’s is dat je niet kunt zien dat je gesprekspartner zijn hoofd op tafel ramt in frustratie. Dus terwijl ik lang en breed de twee gram was gepasseerd door het weg te spoelen met bier, zat hij met grote ogen te staren naar zijn scherm om zich waarschijnlijk af te vragen hoe achterlijk ik ben. Hij besloot toch maar even in te grijpen omdat hij zo’n eed heeft afgelegd (ondanks dat je Darwinisme soms gewoon even zijn gang moet laten gaan) en zei dat ik moest oppassen voor maagperforaties. Ik raakte bezorgd, maar toen ik de pilletjes controleerde waren ze mooi rond en zonder scherpe randjes, dus ik maakte me geen zorgen en nam er nog een paar.
(Overigens, die pillen hielpen voor geen moer en ik heb verder geen nare effecten gemerkt. Bijsluiters zijn bullshit. Tegen de avond deed het een stuk minder pijn en vanmorgen kon ik mijn kaak weer gewoon gebruiken zonder problemen. Wazig.)