Mijn broer had gewacht met lopen tot hij een jaar oud was. Mijn ouders zeggen dat dit kwam omdat hij lui is, maar ik weet zeker dat het kwam omdat hij wist dat het toch niet uitmaakte. Met wie moest hij zich meten? Hij was aan het eind van de dag, of hij nou liep of niet, toch wel de leukste baby in huis. Hij klom als klein jochie altijd op de stofzuiger en wachtte dan tot mijn moeder hem naar de andere kant van het huis bracht. Deed ze dat niet, och, dan bleef hij lekker zitten. Hij had geen haast.
Totdat ik langskwam.
Ineens was er een rivaal in huis. En daarom had mijn broer besloten, toen ik een klein klein jongetje was, dat concurrentie niet aanvaardbaar was.
Toen ik langskwam, moest hij ineens zijn best gaan doen. Hij moest vechten om aandacht, want dat kleine mormel dat hem dagelijks aanstaarde met die grote glimlach, kreeg het meer dan hij. Hij moest hier iets aan doen.
Alsnog, we hebben het hier over mijn broer, en liever lui dan moe, besloot hij dat het makkelijker was om gewoon mij uit de weg te ruimen dan beter zijn best te doen. En daarom, klom hij met zijn lompe lijfje over de rand van de box, waar ik zo hulpeloos in lag (en waarschijnlijk met de liefste glimlach naar boven keek om te kijken wat mijn grote broer aan het doen was), en liet zich vallen.
Want, mijn broer is misschien niet altijd even subtiel, maar doeltreffend is hij wel. Dit was dan ook de eerste keer dat ik in aanraking kwam met flink wat pijn. Later trok hij (toen wij aan het stoeien waren) mijn elleboog volledig uit de ‘kom’ omdat, ondanks dat hij enorm sterk is, hij niet weet hoe hij daar mee om moet gaan. Ik retourneerde het plezier door een tand uit zijn mond te schoppen overigens.
Ik besloot dat ik maar beter heel snel kon gaan lopen en kon dan ook staan met zes en een halve maand. Mijn ouders denken dat dat komt omdat ik motorisch handiger ben, maar waarschijnlijk was het gewoon zodat ik weg kon rennen als hij me weer probeerde te vermoorden.
Mijn broer kwam er langzaam achter dat ik de weerstand heb van een crashtest-dummy (Onkruid vergaat niet?) en besloot maar gewoon veel beter te worden dan ik.
En zo, las mijn broer onze volledige encyclopediereeks toen hij acht was.
Ik hoor je denken: “De kinderversie?”
Nope, niet de kinderversie, de volwassenenversie. En hij kende hem uit zijn hoofd.
Vanaf dat moment heb ik nooit meer mijn best gedaan om iets om te zoeken. Als ik iets niet wist volgde er gewoon een schreeuw richting hem en kwam het juiste antwoord terug (tijdens dit stuk alleen al heb ik een heel stel werkwoorden aan hem gevraagd, de rest heb ik gegokt). Ik heb tot aan de middelbare school werkstukken gemaakt aan de hand van wat er in zijn hoofd zit.
Ook was hij tot een jaar of tien, geobsedeerd door dinosaurussen. Hij vond ze geweldig. Hij las alles wat hij kon vinden over die beesten. We hadden hele verzamelwerken in huis en hij kon ze herkennen aan de kleinste details. Ik vond dit best, want onze hele kamer lag vol met dinosaurusspeelgoed. En als er iets was dat ik leuk vond, was het hele verhalen verzinnen bij speelgoed.
Mijn broer hield ook van spelen, maar op een andere manier. Voornamelijk onder de tafel (die afgedekt was met een groot kleed) op verjaardagen, zodat hij niet met mensen hoefde te praten (inmiddels gaat hij overigens graag naar verjaardagen. Ik heb sterk het vermoeden dat hij zichzelf dwingt te gaan, maar hij zegt het leuk te vinden).
Wat ook een verschil was tussen ons, was dat ik altijd de soldaatjes van ons lego-leger pakte en ze uren met elkaar liet vechten. Mijn broer niet, die had niets met poppetjes.
Mijn broer hield ervan om dingen na te bouwen. Puur vanuit herinnering. Ik weet niet hoe goed jullie je de ‘Power Rangers’ kunnen terughalen, maar als je hard nadenkt herinner je je vast die grote robots waar ze altijd in rondwandelde. Mijn broer ook!
Tot. Het. Laatste. Detail.
Ik weet niet of er foto’s van zijn, maar hij heeft een keer die grote groene robot nagebouwd met niets dan zijn geheugen.
http://image.i-soldit.com/images/0163/101630003749/101630003749_04_04.jpg
Dit is het enige plaatje dat ik kon vinden, maar dit is globaal de robot die hij maakte, en toen hij klaar was, was het ding ruim een meter hoog. En klopte alles.
En toen ik één van mijn uitspattingen had en het ding ten gronde richtte met een flinke kaakstoot?
Toen schold hij even flink en ging weer uren zitten bouwen om hem te herstellen. Hij haalde zelfs eerst alles los, sorteerde alle stukjes weer netjes en begon opnieuw.
Ik neem het hem dan ook absoluut niet kwalijk dat hij mijn drumwerk bekritiseert met zinnen als:
“Zo! Klinkt nog steeds kut!”
En
“Hey, dat klonk best aardig! Nu alleen nog in de maat!”
Ik houd van mijn broer.
Ik weet niet hoe hij zijn middelbare schooltijd is doorgekomen, maar ik heb hem nooit zien leren. Hij slaagde met allemaal mooie cijfers.
Sociaal is hij overduidelijk wat minder sterk, en van zich af bijten is niet één van zijn sterkste eigenschappen. Ik doe dit dan ook graag voor hem. Aangezien vervelende mensen bij hem later opdoken dan bij mij, slaat hij een stuk minder instinctief om zich heen. Hij loopt ook liever weg dan dat hij op de vuist gaat.
Wat een geluk is voor de andere partij, want mijn broer is belachelijk sterk. Hij is namelijk zo rechtlijnig, dat hij een ijzeren discipline heeft als het gaat om dingen die hij leuk vindt. Zijn trainingschema’s zijn dan ook redelijk rigoureus.
Momenteel bestaat zijn leven voornamelijk uit; naar de sportschool gaan, extreme hoeveelheden eten op vaste tijden (probeer niet naar de stad te gaan om twee uur ’s middags, want dan gaat er een lunchpakket mee), achter de computer zitten, lezen, zijn studie en in het weekend rustig wat doen. Maar niet te veel, rokerige ruimtes zijn niet voor hem weggelegd.
Ik weet niet of dat komt door zijn astma, of zijn haat voor rommel. Alles in zijn kamer ligt ook kaarsrecht. Alle kleding is netjes opgevouwen, alle cd’s liggen recht. De afstandsbediening ligt altijd op dezelfde plaats en zijn toetsenbord staat evenwijdig aan het bureau. Dit in schril contrast met mijn kamer, waarin je amper kan lopen door het drumstel, de grond bezaait met drumstokjes, sportschoenen en willekeurige troep.
De laatste alinea’s klinken erg negatief, maar dat bedoel ik absoluut niet zo. Als je hem net ontmoet is hij misschien wat stil, maar als hij op z’n gemak is, is hij heel erg grappig en sociaal.
Het is niet voor niets dat ik al zijn uitspraken steel voor mijn blog.
(denk goed na over een comment hierop. Ze zijn méér dan welkom, maar beledig hem, en ik vermoord je in je slaap.)