Johnny Rook

“Ben je niet bang dat mensen denken dat wat je schrijft over hen gaat?”

Het antwoord op die vraag is vrij simpel; nee.

Het is eerder frustrerend als mensen níét snappen dat iets betrekking op ze heeft. Dat je vijf pagina’s uit je keyboard ramt met zoveel frustratie dat je een nieuwe moet kopen, en dat dan iemand zegt die duidelijk niets zou moeten zeggen: “HAHA DIT IS GRAPPIG!”

Maar alsnog, zelfs dat zijn niet eens de slechtste mensen, maar ze komen in de buurt. Het enige dat erger is dan mensen die niet snappen dat iets over hen gaat, zijn mensen die denken dat álles over hen gaat. Ik kan je met zekerheid vertellen dat dit niet het geval is. Het enige dat namelijk over jou gaat zijn héél véél jongens.

Onzekerheid is een bitch, hè?

Het vervelende van dit soort mensen is dat bij alles dat je wilt schrijven je moet gaan denken: “als ik dit opschrijf, denken ze dan dat ik ze aandacht geef?”.

De oplossing hiervoor zou zijn dat mensen stoppen met zichzelf zo ‘goed’ mogelijk in stereotypes te proppen (aangezien ik vrijwel alleen maar algemene dingen en achterlijke trends belachelijk maak) en een eigen mening zouden vormen. Helaas lijkt dat extreem moeilijk.

Het probleem hiermee zit dieper dan je onmiddellijk opmerkt, het zit hem namelijk in de manier waarop mensen dingen lezen. Er is namelijk een groep mensen die gewoon bij elke eigenschap die ook maar half positief is, zichzelf er compleet van overtuigd dat het op hen slaat (en bij negatieve opmerkingen voelen ze zich sowieso beledigd.)Om te kijken of je hier last van hebt, moet je maar eens stukjes lezen over een psychische afwijking (positief of negatief) en kijken of je denkt dat de symptomen betrekking hebben op jou.

Ik zal een poging doen te laten zien hoe dommere mensen dit interpreteren. Laten we een populair voorbeeld nemen; hoogbegaafd zijn (zie: de acht miljard blogs waarin mensen hun waardeloze IQ-test score plaatsen). Als domme mensen namelijk symptomen lezen van zogenaamde ‘hoogbegaafdheid’, denken ze altijd onmiddellijk dat zij die symptomen ook hebben en dat ze een geniaal brein zijn dat gewoon niet begrepen wordt (ik zal meteen even zeggen, dat je ook niet begrepen kan worden omdat je te stom bent om samenhangende zinnen te fabriceren).

Om mijn punt te ondersteunen zal ik een lijstje symptomen van bovengemiddelde intelligentie bij volwassenen (volgens: http://www.hiq.nl/sign_volw.htm) geven en het interpreteren aan de hand van de domste persoon die ik in de laatste weken heb ontmoet: een ‘gangsta’ die gister dacht dat het acceptabel gedrag was om een oranje helm die een vriend van mij in zijn hand had te pakken (en terug te geven toen hij erachter kwam wat voor ongelóóflijk slecht idee dat was). Deze jongen was duidelijk borderline-gehandicapt en zelfs hij zou elk punt zo kunnen draaien voor zichzelf dat hij een genie lijkt. Een voorbeeld van hoe hij met zo’n lijst symptomen zou kloten tot het over hem gaat:

U heeft een sterk gevoel van “anders” zijn

Alle anderen zijn ‘bitches’. Ik ben niet zoals zij, ik heb mijn eigen stijl.

U heeft moeite met autoriteit

Ik ben vijf keer gearresteerd voor het beroven van een oud vrouwtje. Ja! Fuck de politie!

U heeft een zeer sterk rechtvaardigheidsgevoel

Zij hebben mijn betovergrootvader tot slaaf gemaakt, dat geeft mij het recht om te stelen.

U functioneert het beste ’solo’

Ik functioneer helemaal niet, maar als ik in mijn eentje ben, valt dat niet zo op.

Oké, negeer dat laatste. Holy fuck! Hij is briljant! Hij heeft bijna alle eigenschappen!

Ik hoop dat jullie mijn punt zien. Je kunt dit soort dingen bij praktisch elke ‘stoornis’ uitleggen naar jezelf toe. Psychiaters kijken altijd een beetje globaal naar je gedrag en bepalen dan of je hinderlijk bent voor jezelf of anderen in je dagelijkse bezigheden. En aangezien jouw dagelijkse bezigheden bestaan uit mij je nutteloze mening verkondigen, en je nog nooit gehinderd bent om die voor je te houden en een broodje voor me te maken, denk ik niet dat je een stoornis hebt die niet op te lossen is met een ferme stomp in je Solar Plexus.

Dus voordat je bij de volgende verkiezingen met je vadsige vingertje richting ‘SP’ gaat (of welke partij op dat moment ‘brutaal’ is), stel jezelf de vraag: “Ben ik werkelijk competent genoeg om hier mijn mening te geven?”.

Voor het geval je slim genoeg bent jezelf die vraag te stellen, heb ik hier wat onderzoeksvragen die je jezelf eerst kan stellen:

-Kijk ik series waarbij ze me vertellen wanneer ik moet lachen door middel van een ‘laughtape’?

- Lees ik modebladen om te weten wat ik aan moet trekken omdat ik zelf niet kan bepalen wat ik mooi vind?

- Luister ik naar TMF om mij te vertellen wat ik leuk moet vinden en heb ik niet door dat elk liedje hetzelfde is?

- Verkondig ik vervolgens die nummers bij ‘gadgets’ op Hyves als ‘erg goed’ omdat ik er van overtuigd ben dat niemand anders ze nog heeft gehoord en ik ze dus iets nieuws geef?

Als je “Ja” antwoord op meer dan één van deze vragen (hey, iedereen heeft zijn foute eigenschappen), bedenk dan dat makkelijke beslissingen niet voor jou zijn weggelegd en je moeilijke beslissingen dus al helemaal niet moet nemen. Stem daarom de volgende keer ‘blanco’. Of blijf thuis en maak wat te eten voor me.

Jezus Christus ik heb honger.