Ik verbaas me altijd over de achterlijkheden die twee mensen voor uren achter elkaar kunnen verkondigen, zonder dat er één fatsoenlijk stof eet. Dit irriteert me mateloos, en daarom zal ik hier een korte cursus geven omtrent discussiëren. Want vergeet niet, het gaat er niet om of je gelijk hebt, het gaat erom of de andere persoon zichzelf in slaap huilt.
In de volgorde waarin ze in mijn hoofd sprongen:
Weet hoe slim je tegenstander is.
Als je tegenstander slimmer is dan jij, zal hij namelijk zodra hij doorheeft hoe achterlijk jij bent, gewoon heel grote woorden gebruiken zodat je in de war raakt. En dan ga je mompelen, en dan ben je een loser.
Hieruit volgt logischerwijs: Als je weet dat je slimmer bent dan je vijand, gebruik dan gewoon wat grote woorden en kijk hoe hij struikelt over z’n tong.
Zorg dus altijd dat je van te voren weet hoe intelligent iedereen is, zodat je weet wanneer je je mond moet houden.
Doe net of het je allemaal niets interesseert.
Als je jezelf gigantisch aan het verdedigen bent, is de kans dat je voor lul staat gigantisch groot.
Stel je voor dat je aan het touwtrekken bent met iemand, al je kracht zet, en je tegenstander loslaat. Dat effect.
Je hoeft dus niet eens te praten over het onderwerp. De discussie zelf is een complete bijzaak.
Want onthoud; je wint niet door gelijk te hebben, je wint door grappiger te zijn. Wat ons bij het volgende punt brengt:
Kies je publiek.
Hoe gaat je tegenstander in foetushouding liggen huilen, als er niemand is om hem uit te lachen?
Een vijandig publiek is irritant. Tenzij het jouw vrienden zijn.
Ga dus nóóit een discussie aan met iemand die veel vrienden in de kamer heeft. Tenzij je slimmer bent dan al die mensen bij elkaar.
Een dom publiek is namelijk een must. Een dom publiek dat geen idee heeft waar de discussie over gaat is nog veel beter. Jouw grapjes zullen ze meteen begrijpen, maar zijn uitleg over kernfusie zal ze compleet ontgaan. Jij wint.
Citeer mensen die slimmer zijn dan jij onjuist.
Informatieve juistheid is een stuk minder belangrijk dan je denkt.
“Zei <groot intellect uit de geschiedenis> dat? Dan moet het wel waar zijn!”
En dan zijn het gewoon wat kleine details dat Gandhi nooit heeft gezegd dat je tegenstander een vieze homo is.
Citeer hém onjuist.
Als hij een heel verhaal houdt, vraag hem dan waarom hij nu “A” zegt, terwijl hij vorige week “B” zei. Of hij dat ook echt zei heeft er niets mee te maken.
Zeg erbij dat hij de vorige keer nog mensen belachelijk maakte om de mening die hij nu geeft.
Drogredeneringen zijn goede redeneringen.
Maakt het werkelijk uit of je die conclusie wel of niet hoort te trekken?
Begin een verhaal dat minstens een half uur gaat duren. Blijf doorpraten tot je verwarde blikken ziet op het gezicht van je vijand en je publiek.
Dit is een mooi moment om even denigrerend te zeggen: “Ja!? Volg je me nog jongen?” Waarna je snel doorpraat voordat hij je pakt op je inconsistenties.
Ga nog even door tot niemand meer naar je verhaal luistert. Op het moment dat dit het geval is, roep je op een hoger volume: “DUS!” en volg je met een conclusie die niets te maken heeft met je verhaal, maar globaal over hetzelfde gaat.
Aangezien niemand nog weet wat je hebt gezegd, gaan ze er vanuit dat je gelijk hebt.
Mocht je tegenstander slim genoeg zijn om te zeggen: “Maar,…hoe volgt dat uit wat je net zei?”
Retourneer dan gefrustreerd met: “Jezus Christus, dat leg ik toch net de hele tijd uit?! Waarom voeren we deze discussie als je niet eens het fatsoen hebt om naar me te luisteren? Ik luister toch ook naar jou? Of niet soms?”
Nu vindt iedereen hem een klootzak.
Zorg dat je hem voor bent.
Je weet meestal wel ongeveer wat de tegenargumenten zullen zijn. Neem zijn grootste argument en noem het voordat hij het doet.
Doe eerst je eigen zegje en zeg arrogant daaroverheen: “Je zou het ook kunnen bekijken van <kant X>, maar ik ga ervan uit dat niemand in deze kamer stom genoeg is om zich met dat soort walgelijke ideeën te associëren.”
Moet je eens opletten hoe gewillig hij is om zijn eerlijke mening te geven. Zeggen dat de groep die die gedachtegang steunt een stel pedofielen zijn wil ook nog wel eens helpen.
Begint hij er alsnog over? Maak dan een opmerking als: “Oh God, nu zullen we het krijgen! De pedofiel gaat zijn standpunt verdedigen!”
Wat ons brengt bij het volgende punt:
Maak hem onzeker.
Elke keer dat hij klaar is met zijn redevoering, lach je even schamper en maak je een opmerking als; Ben je serieus of heb je realisme nu gewoon helemaal als mogelijkheid afgeschreven?
Dit klinkt als een retorische vraag, maar laat het dat niet zijn. Houd gewoon een stilte tot hij begint te mompelen.
Dit werkt vooral goed als zijn verhaal erg goed in elkaar zit. Je hebt dan namelijk vrij weinig om mee te werken, maar je lijkt een held omdat je zijn sterke verhaal meteen afschrijft als onzin. Daarbij, als je het stil laat vallen met een nietszeggende vraag naar hem gericht, voelt hij zich verplicht die vraag te beantwoorden terwijl hij geen idee heeft wat hij moet zeggen. Hij gaat dan uitleggen waarom hij serieus is, en zet zich daarbij gigantisch voor lul omdat hij een antwoord probeert te geven dat niet bestaat.
Zeg vervolgens dat hij niet uit zijn woorden komt en dus duidelijk niet weet waar hij het over heeft.
Val argumenten aan die hij niet geeft.
Dit is geen schriftelijke discussie. Er is niet zoiets als even teruglezen, of aangeven in welke regel iets gezegd werd.
Wat maakt het uit wat hij heeft gezegd? Begin gewoon dingen die globaal iets met zijn redevoering te maken hebben af te zeiken.
Zeg dingen als: “Dit klinkt net als wat <bekend persoon> zei! Die zei: “<Argument van bekend persoon>” en dat was ook onzin.”
Kies dingen waar je makkelijk grapjes over kunt maken.
Gerelateerd: Val hem persoonlijk aan.
Geeft hij te goede argumenten om hem op te pakken? Maakt hij geen fouten?
Nou en! Hij heeft vast wel een beugel, stom haar of een bril.
“Wat, moeten we maar gewoon alles van jou aannemen omdat je een bril hebt? Ik kan je niet eens verstaan met die beugel in je bek.”
“Ik zie niet hoe dat er iets mee te ma…”
“Wat? Sorry, maar je woorden komen niet voorbij die halfontwikkelde snor van je.” (Dit werkt vooral goed als het een meisje is.)
Verdraai zijn argumenten.
Vraag hem of hij ook vindt dat als we <zijn argument> doen, we ook <Compleet belachelijk iets> moeten doen.
Voorbeeld:
“Ik denk dat je de oorlog in Irak kunt rechtvaardigen omdat de mensen het daar slecht hadden onder Sadam.”
“Oh, zullen we dan ook maar de mensen van Rwanda aanvallen? Die zijn ook arm! Wat heb je tegen arme mensen? Het spijt me dat we niet allemaal rijk zijn, jij vieze sociale Darwinist!”
Zo, dat was het weer voor deze keer. Het is geen definitie gids natuurlijk, maar het zijn wel een stel solide tips. Wees creatief, voeg dingen toe etc. Gebruik wilde armbewegingen om je argumenten kracht bij te zetten.
En nog een laatste:
Mocht álles falen, mocht hij óveral doorheen prikken, mocht helemaal niets werken dat je probeert, schreeuw dan uit in frustratie: “JEZUS CHRISTUS, JIJ BENT DOM! Ik ga niet eens meer met jou in discussie!” En loop dan weg.
Hem een fascist noemen op dit moment is niet meer dan op zijn plaats.
Succes!
(WAARSCHUWING: Doe dit niet bij mensen die sterker zijn dan jij. Een vriend van me wees me er namelijk zojuist op dat ik dit ook de: “Wat is de snelste manier om een stomp in je mond te krijgen?” gids had kunnen noemen.)