Er is niets irritanter dan een Word-file openen om na een half uur nog steeds een witte pagina te zien. Als je vervolgens in frustratie op het kruisje drukt, wordt er alsnog gevraagd of je de veranderingen wil opslaan aangezien je de afgelopen dertig minuten vijftig keer bent begonnen en niets hebt afgemaakt. En ondanks dat ik me had voorgenomen om nooit iets te schrijven over het feit dat ik nies te schrijven heb, besloot ik te kijken of ik van één van de meest waardeloze onderwerpen nog iets kan maken.
Laten we eens kijken waar ik vandaag allemaal al mee begonnen ben:
Ik ben begonnen met schrijven over een verjaardag waar ik was, waarbij ik enkel kon lachen toen een vriend van mij het op zich nam om iemand die hij niet kent op extreem humoristische wijze(nouja, voor mij dan tenminste) het leven zuur te maken. De vriendin van de jarige had vervolgens uitleg nodig over wat ‘mis’ en ‘raak’ was. Niemand stelde het overigens op prijs toen ik dat met de achterkant van mijn hand wilde illustreren. Om het geheel af te maken dacht het zusje van de jarige dat een ‘metafoor’ iets is dat uit de ruimte komt. Maar het meest verwonderlijke? Ik had het zowaar de hele avond naar mijn zin zonder enige vorm van alcohol consumptie. En dat was leuk.
Ik wilde schrijven over de avond waarbij ik met een psychotische vriend veel te veel spacecake ging eten. Hij lag twee uur op de grond wartaal uit te slaan en ik kon mijn benen niet meer bewegen en was ervan overtuigd dat er spinnen mijn neus in kropen. Terwijl ik schrok van elk beetje licht of geluid dat uit de televisie kwam, vroeg ik hem waar hij die cake eigenlijk vandaan had. Na wat gemompel over dingen die ik nuchter al niet zou begrijpen zei hij iets dat neerkwam op: “Een meisje dat ik totaal niet ken.” Ik begon te lachen om het feit dat we dus geen manier hadden om te controleren wat er in dat ding zat terwijl hij zijn hoofd optilde en zei: “Maak je geen zoooooorgen, het is goooeeeie shiiittt…” snel gevolgd door “…uugh ik ben misselijk…”.
Ik begon te schrijven over meisjes die ik leuk vind en me niet moeten, meisjes die ik niet leuk vind en me lastig vallen, meisjes die ik weer leuk vind en meisjes die ik niet leuk mag vinden. Toen bedacht ik me dat dat jullie geen fuck aangaat en jullie duidelijk de tering kunnen krijgen.
Ik begon te schrijven over mijn vrienden die langzaam aan allemaal op vakantie gaan en hoe waardeloos dat is aangezien ze stuk voor stuk geniaal zijn en ik ze zowaar mis, maar dat werd me te gay, dus daar stopte ik maar snel mee. En het was niet de bedoeling dat dat rijmde.
Ik tikte een stuk of vijftig regels uit over een vriendin van me die al dan niet boos op me is en hoe waardeloos ik dat vind. Ik begon met de zin: “Voor iemand waar ik de hele dag aardig tegen zou willen doen, gedraag ik me als een klootzak tegen haar.” maar schrapte hem snel voor: “Ik zie niet in wat ik fout heb gedaan, ze moet stoppen met zeiken.”
Ik ging verder met: “Ik vroeg haar een tijd terug wat het verschil is tussen haar vrienden en vijanden, aangezien ze een engel is tegen iedereen, en ik dat niet uit kan staan. Waar ik aan voorbij ging is dat ik onaardig ben tegen praktisch iedereen, en ik dus eigenlijk precies hetzelfde doe. Ik moet haar misschien maar eens gaan behandelen als de goede vriend die ze eigenlijk altijd voor me is geweest.” maar verving het vluchtig voor: “Serieus, wat is haar probleem? Ze maakt me pissig. Doe aardig of je eindigt in mijn kruipruimte.”
En ik wilde afsluiten met: “Ik hoop alsnog dat zij en haar vriend een heel leuke vakantie hebben en dat als ze terug is, ik iets heb verzonnen om te zeggen tegen haar dat zo mooi is, dat ze gewoon niet meer boos op me kán zijn.” Maar verving dat wederom snel voor: “Ik hoop dat ze geen kaartje stuurt, geen e-mail stuurt en al helemaal geen auto stuurt, want haar vriend vind ik wél aardig.”
Uiteindelijk heb ik het geheel maar gewist aangezien de eerste zinnen haar vriend boos zouden maken en de tweede zinnen haar boos zouden maken. En aangezien ik beide situaties echt heel kut zou vinden, besloot ik maar gewoon niets te schrijven.
En dat is uiteindelijk ook gebeurd. Ik heb niets geschreven.