Toen ik wakker werd echter, bedacht ik mij dat het niet eens zo vreemd zou zijn om vandaag in een ander licht te bekijken. Wat nou als vandaag alles goed zou zijn? Wat er ook mag gebeuren.
Vrolijk met mijn nieuw gewonnen filosofie begon ik de dag. Uit mijn bed gekomen ging ik meteen douchen en kort daarna meteen ontbijt maken aangezien ik op deze dag orde ging aanbrengen. Jammer genoeg had ik dat mij misschien gister moeten bedenken aangezien het eten op was. Niet getreurd, er is immers een supermarkt dichtbij, bomvol leuke kassameisjes. Ze verkopen er volgens mij ook eten. Maar dat weet ik niet zeker.
Met dit vooruitzicht rende ik naar boven om mijn hoogstwaarschijnlijk lege portemonnee te pakken. Toen ik mijn kamer binnenkwam viel mijn oog op een grote groene tor op mijn dekbed. Een punt van het dekbed stak omhoog en gehuld in het prachtige licht stond de tor daar groen te zijn.
Mijn initiële reactie was natuurlijk dat ik tegen hem begon te schreeuwen en te preken. Maar toen bedacht ik me; dit is een test.
Ik kan bewijzen dat ik een goed persoon ben door te geven om de natuur!
Ik ging dit beest vangen! Een leeg waterflesje als mijn wapen.
Zoals een kind met het syndroom van Down achter een stukje aluminiumfolie aan rent, zo ging ik achter dat beest aan. Na een paar minuten zat hij stilletjes op mijn vloer en ik duwde langzaam het flesje over hem heen.
Ik had hem!
Eventjes voelde ik me als dat kereltje van Pokémon, maar toen bedacht ik me dat mijn hoofd niet vierkant is.
Het beestje was geweldig. Als hij op zijn rug lag, spartelde hij hevig om weer overeind te komen. En ik als persoon met een goed hart hielp hem daar natuurlijk absoluut niet bij. Ik moet zeggen dat hij behoorlijk handig werd na een tijdje. Als ik hem weer vrij zou laten vanmiddag zou zijn nieuw geleerde vaardigheid hem goed van pas komen. Een gevoel van trots kwam over me heen. Ook leerde hij zijwaarts lopen en een koprol. Hoewel, de koprol kwam misschien doordat ik enthousiast het flesje heen en weer bewoog. Maar dat soort dingen kun je nooit zeker weten.
Na enkele minuten spelen met mijn nieuwe vriend besloot ik dat het tijd was mijn eten te halen.
Op mijn weg naar de supermarkt riep iemand achter mij mijn naam. Dus ik deed wat ik altijd doe als ik geroepen wordt op de fiets; bijna op mijn muil gaan en drie weeskinderen aanrijden.
Eenmaal aangekomen in de supermarkt had ik alles snel gevonden. Ik was zelfs vriendelijk tegen het dikke kassameisje, ‘Laura’, ook al was zij natuurlijk een kleine teleurstelling.
Op de terugweg fietste ik zo hard ik kon om weer te kunnen spelen met het kleine groene beestje.
Wie had ooit verwacht dat kleine groene beestjes ook zuurstof nodig hebben?
Tot mijn grote verbazing was het enige dat mijn grote vriend nog kon, een paar stuiptrekkingen maken met zijn voelsprieten en op zijn rug liggen.
Spijtig, werkelijk.
Maar, uit dit alles heb ik wel een positieve les geleerd.
Ik moet geen kinderen krijgen.
PS. Er zijn tijdens het maken van dit verhaal geen kleine groene beestjes gewond geraakt.
Alleen daarvoor.