Ik werkte tot 1,5 jaar geleden in een kleine buurtwinkel in Oud-Zuid voor mijn oom. Ik vond het daar echt prachtig en helaas is de winkel inmiddels dicht. Op mijn huidige werk kunnen klanten vervelend zijn, maar ze kunnen niet eens half concurreren met de hoeveelheid ‘gestoord’ die mijn oude werk met zich meebracht. De dingen die ik daar heb gedaan waren redelijk apart en de gesprekken die ik heb gevoerd met mensen waren altijd geweldig.
Zo heb ik een keer ingebroken in het huis van één van onze klanten door tegen de gevel op te klimmen, omdat zij haar sleutels was vergeten. Toen ik binnen was kwam ik er achter dat er niet alleen een gigantische hoeveelheid grote honden en kleine katten aanwezig was, maar haar huis ook één van de smerigste holen is waar ik ooit in heb rondgelopen, en toen moest ik mijn weg nog naar beneden vinden. In het donker. Toen ik buiten was wilde ik me laten testen op AIDS. Verder heb ik een keer ruim honderd kilo steenkool uit de schuur van één van onze klanten gesleept om vervolgens mijn ego vernietigd te krijgen toen de bejaarde bewoonster een zak met kolen pakte die duidelijk groter was dan de mijne en me met gemak voorbij liep. Ook heb ik een keer een klant vijf euro betaald zodat ik zijn gebonden verhalen kon lezen, om er enkel achter te komen dat hij niet alleen heel slecht kan schrijven, maar ook een moordenaar is. En dit zijn slechts de dingen die me zo even te binnen schieten.
Nou zijn dit opzich al niet dingen die iemand elke dag doet, maar het waren bij dat werk niet eens de dingen die ik deed die het zo apart maakte. Het waren de dingen die klanten me vertelden. Een kleine greep uit de verzameling:
“2431.” Kwam er opgewekt onder zijn petje vandaan.
“Sorry meneer?”
“2431!”
“Ik volg u niet…”
“Dat is de hoeveelheid standbeelden van mij die je over de stad moet verspreiden zodat iedereen weet wie ik ben en we nog genoeg geld overhebben voor een complete vernieuwing van het onderwijssysteem…”
“Twee kratjes bier maar doen vandaag?”
“Goedemiddag jongeman.”
“Dag meneer, wat kan ik voor u doen.”
“Nou, had jij vorige week mijn kaas gesneden?”
“Ik geloof het wel meneer.”
“Aha, hm, ja….weetje…ALS JE DAT NOG ÉÉN KEER ZO DUN DURFT TE SNIJDEN DAN RUK IK JE OREN VAN JE KOP AF!”
“Ik heb hem…wéér laten vallen…mag ik er nog één?” – Onze buurtalcoholiste.
“En toen gaf ‘ie me weer zo’n klotebak, dus toen heb ik effe een bijl gekocht, en ben ik effe langsgegaan bij ‘em. Nou, moet je nu es kijken wat ik rijd!” De lokale drugsdealer die mij tips gaf over hoe je moet onderhandelen met ‘dat tuig van de garage’. Wat overigens dezelfde drugsdealer was die in Argentinië van een boot afsprong omdat de politie achter hem aanzat en op die manier zijn been brak op een steen, alsnog naar de kant zwom en weer redelijk in 1 stuk naar Nederland vloog. Oh, en dezelfde drugsdealer die in Israël een handeltje had dat verkeerd afliep en na een knietje in zijn rug even een paar gebroken ruggenwervels had opgelopen, om na een snel herstel weer op blote voeten over de straatstenen te rennen. Vriendelijke gozer verder.
“Doe mij maar een biertje, vriend.” – Barry Hay om de paar weken.
“Had ik je al betaald?” Alzheimerpatiënten moeten misschien niet alleen boodschappen doen.
“Je doet me denken aan m’n kleinzoon. Maar jij komt wél langs als ik bel.” Gevolgd door gesnik. Bestellingen rondbrengen was mijn favoriete onderdeel.
“Mijn portemonnee is gerold, dus kun je het even opschrijven?” Het gebeurde regelmatig dat vaste klanten even iets haalden zonder te betalen en deze leernicht was een vaste klant, dus ik krabbelde het totaalbedrag in het schrift dat boven de kassa lag. Hij betaalde toch een keer per maand alles.
“Ik moet nog wel even kijken hoe ik dat bij de politie ga vertellen, hehe.”
“Hoezo dan?”
“Nou, het was bij Gaasperplas, hihi.”
“Uh, ok, nou…succes.”
Enigszins in de war ging ik naar m’n oom en legde hem uit dat ik het verhaal niet begreep. Waarom moest hij kijken hoe hij dat ging uitleggen aan de politie?
“Nou, dat is het enge mannen bos. Dus iemand heeft even zijn portemonnee van achter genomen, terwijl hij hem van achter nam..HAHAHAHAHAHA”
“Serieus, je betaalt me niet genoeg.”
Ik mis m’n werk…