Ik had laatst het onplezierige genoegen om de nageboorte die “Seung Cho” (en het interesseert me geen reet of ik zijn naam goed schrijf) zijn ‘creativiteit’ noemt te lezen.
Er zijn misschien 33 mensen gestorven door Cho’s seksuele en sociale frustraties, maar het is vrij veilig te zeggen dat ik het enige échte slachtoffer ben. Tien pagina’s aan ‘Engrish’ heb ik moeten doorploeteren vanwege positieve discriminatie, aangezien dat de enige logische verklaring is die ik kan vinden voor de toelating van zo’n talentloze handpop als Cho tot de Virginia Tech universiteit.
Zelden heb ik zulke waardeloze stukken literatuur gelezen als de puswond die deze waardeloze ‘permanent resident’ zijn ‘toneelstukken’ noemt. Het is nooit eerder voorgekomen dat ik mijn ogen wilde uitkerven met de scherven van mijn zojuist kapotgeslagen beeldscherm omdat de teksten daarop erger zijn dan gecastreerd worden met een paar stenen. En ik heb het partijprogramma van de pedopartij gelezen.
De rode draad in zijn verhalen is nog te slap om jezelf fatsoenlijk mee op te hangen en de lijnen op de armen van dertienjarige gothicmeisjes zijn interessanter dan de ‘lijnen’ die door de doelloze rotzooi lopen die hij zijn nalatenschap noemt. Stephen King noemde hem ‘niet creatief’ en Stephen King schrijft vissersvermaak over seizoenen en donkere torens. ‘Niet creatief’ is het understatement van het jaar. Deze lamlul is zo inspiratieloos dat hij zelfs een schoolshooting saai kan maken. Als je je inspiratie moet halen uit een film die zo nutteloos is dat zelfs de mensen achter Monty Python zouden zeggen dat het nergens over gaat, weet je zéker dat je gefaald hebt in het leven en dat je zo ver onderaan de voedselketen ligt, dat zelfs het plankton dat de walvissen laten liggen niet met je om wilt gaan.
Je kunt je afvragen of mensen misschien gewoon een keer naar deze arme jongen hadden moeten luisteren, maar die gedachte kun je snel verwerpen als je je bedenkt dat hij gewoon helemaal niets te vertellen had.
Hij was zelfs zo onïnteressant dat hij zijn ‘afscheidsbrief’ naar een televisiestation moest sturen omdat die anders gewoon was weggegooid.
Er is maar één medium dat oneindige vrijheid geeft om te zeggen waar jij zin in hebt, en dat is de brief die je achterlaat op je levenloze lichaam. Hij kon alles uitkramen wat hij wilde en iedereen de schuld geven, en wat doet dat ik-maak-foto’s-onder-rokken-van-meisjes-omdat-ik-te-achterlijk-ben-om-gewoon-‘hoi’-te-zeggen-of-wat-porno-te-downloaden-onderkruipsel? Hij maakt wat halve beschuldigingen naar rijke mensen en mensen die veel uitgaan terwijl hij omlaag kijkt. Hij staat op het punt om 32 onschuldige mensen neer te schieten en hij heeft niet eens het fatsoen of het lef om ze in hun ogen te kijken.
Het is tragisch dat er 32 talentvolle levens aan vooraf moesten gaan, want dit waardeloze excuus voor een mens had zichzelf gewoon moeten ophangen in een donker hoekje zodat wij hem allemaal konden vergeten. Alsnog, het had erger kunnen zijn, hij had zijn ’stukken’ kunnen voorlezen over de intercom.
Ik ben overigens wel blij dat hij de tijd heeft genomen om zijn gezicht eraf te schieten, want anders dan konden de belastingbetalers weer mooi opdraaien voor het verzorgen van dit stuk vuilnis.
Zuig mijn pik Seung-Hui Cho.