Johnny Rook

- Ik scheer eens in de zoveel tijd mijn hoofd kaal. Niets te opzichtig; gewoon een tondeuse over mijn knikker. Ik doe dit nu al een paar jaar, maar laat tussendoor mijn haar rustig groeien tot het me gaat irriteren. “Waarom ga je dan niet naar de kapper?” vragen mensen me weleens. “Het hoeft toch niet weer helemaal kaal? Je kan het toch ook gewoon bijknippen?” Ik zeg altijd dat ik een kaal hoofd makkelijk vind, maar dat is het niet. Ik ga niet naar de kapper omdat alle ‘kappers’ verandert zijn in ‘hairstyling salons’, en ik wil mijn haar geknípt hebben, niet gefileerd.

- Van die vreselijk positieve mensen die je altijd ‘goede raad’ willen geven dat compleet vanzelfsprekend is als je goed bij je hoofd bent, en volledig achterlijk als je dat niet bent, vragen opzich ook wel om een mond vol realiteit. “Laat je nooit vertellen dat je mening niet goed is!” of “Wees jezelf!”. Vertel dat tegen Marc Dutroux jij meningloze lijmsnuiver.

- Ik bedacht me dat mensen je precies zo behandelen als jij toelaat, niet zoals zij van nature zijn. Bedenk je dat, de volgende keer dat je denkt dat iemand je naait.

- Toen ik een kleine Bauke was, had mijn moeder een verstandelijk beperkte vrouw* op bezoek. Aan tafel trok die haar kunstgebit naar buiten en begon het schoon te sabbelen. Natuurlijk was dit het grappigste dat ik ooit had gezien en ik kreeg gigantisch de slappe lach ten koste van haar. Niks vreemds hier, maar ergens in mijn onderbewustzijn heb ik door die actie gehandicapten in een hokje gestopt van: hilarisch en smerig. Nou is dat misschien niet vreselijk, maar toen ik een paar jaar later in het zwembad was zag ik een gigantische groep gehandicapte kwijlend dat bad uit komen. Ik kan sindsdien niet meer genieten van zwembaden. Ik vind het de ranzigste plaatsen ter wereld. En het feit dat ik al twee keer heb moeten toekijken hoe de badmeesters stront uit het water schepten omdat één of andere peuter zijn ontlasting nog niet op orde heeft, helpt ook niet bepaald. Verbazingwekkend genoeg is uitleggen aan je vrienden dat je niet mee wil met zwemmen, omdat je bang bent voor gehandicapten en peuters, een stuk minder makkelijk dan je in eerste instantie zou denken…

- Iemand vroeg me laatst waarom ik niet gewoon aardig kan zijn tegen iedereen. Ik vroeg hem wat zijn vrienden speciaal maakten. Hij snapte de vraag niet, dus ik legde hem uit: “Als je vriendelijk bent tegen iedereen, wat voor waarde heeft je aardigheid dan voor je vrienden? Wat maakt hen speciaal? Als zij zien dat je net zo aardig doet tegen volslagen kwallen als tegen hen, waarom zouden zij dan hun best voor je doen?” Als je altijd maar vriendelijk bent, stel jezelf die vraag dan een keer.

- Ik zit soms op Hyves rond te kijken naar foto’s van mensen. Soms heb ik moeite om te zien of een man bij een meisje op de foto nou haar vader of haar vriend is. Dat is vrij frustrerend. Tot ik me bedenk dat ze bij dat soort meisjes waarschijnlijk allebei zijn.

Dit klinkt allemaal veel te veel als wijze lessen, en komend van iemand die nog vergeet op te staan ’s ochtends, zou ik ze met een korreltje zout nemen.

* Ik ben zo correct dat het pijn doet. Pak aan Wouter Bos!