Het antwoord op die vraag is vrij simpel; nee.

Het is eerder frustrerend als mensen níét snappen dat iets betrekking op ze heeft. Dat je vijf pagina’s uit je keyboard ramt met zoveel frustratie dat je een nieuwe moet kopen, en dat dan iemand zegt die duidelijk niets zou moeten zeggen: “HAHA DIT IS GRAPPIG!”

Maar alsnog, zelfs dat zijn niet eens de slechtste mensen, maar ze komen in de buurt. Het enige dat erger is dan mensen die niet snappen dat iets over hen gaat, zijn mensen die denken dat álles over hen gaat. Ik kan je met zekerheid vertellen dat dit niet het geval is. Het enige dat namelijk over jou gaat zijn héél véél jongens.

Onzekerheid is een bitch, hè?

Het vervelende van dit soort mensen is dat bij alles dat je wilt schrijven je moet gaan denken: “als ik dit opschrijf, denken ze dan dat ik ze aandacht geef?”.

De oplossing hiervoor zou zijn dat mensen stoppen met zichzelf zo ‘goed’ mogelijk in stereotypes te proppen (aangezien ik vrijwel alleen maar algemene dingen en achterlijke trends belachelijk maak) en een eigen mening zouden vormen. Helaas lijkt dat extreem moeilijk.

Het probleem hiermee zit dieper dan je onmiddellijk opmerkt, het zit hem namelijk in de manier waarop mensen dingen lezen. Er is namelijk een groep mensen die gewoon bij elke eigenschap die ook maar half positief is, zichzelf er compleet van overtuigd dat het op hen slaat (en bij negatieve opmerkingen voelen ze zich sowieso beledigd.)Om te kijken of je hier last van hebt, moet je maar eens stukjes lezen over een psychische afwijking (positief of negatief) en kijken of je denkt dat de symptomen betrekking hebben op jou.

Ik zal een poging doen te laten zien hoe dommere mensen dit interpreteren. Laten we een populair voorbeeld nemen; hoogbegaafd zijn (zie: de acht miljard blogs waarin mensen hun waardeloze IQ-test score plaatsen). Als domme mensen namelijk symptomen lezen van zogenaamde ‘hoogbegaafdheid’, denken ze altijd onmiddellijk dat zij die symptomen ook hebben en dat ze een geniaal brein zijn dat gewoon niet begrepen wordt (ik zal meteen even zeggen, dat je ook niet begrepen kan worden omdat je te stom bent om samenhangende zinnen te fabriceren).

Om mijn punt te ondersteunen zal ik een lijstje symptomen van bovengemiddelde intelligentie bij volwassenen (volgens: http://www.hiq.nl/sign_volw.htm) geven en het interpreteren aan de hand van de domste persoon die ik in de laatste weken heb ontmoet: een ‘gangsta’ die gister dacht dat het acceptabel gedrag was om een oranje helm die een vriend van mij in zijn hand had te pakken (en terug te geven toen hij erachter kwam wat voor ongelóóflijk slecht idee dat was). Deze jongen was duidelijk borderline-gehandicapt en zelfs hij zou elk punt zo kunnen draaien voor zichzelf dat hij een genie lijkt. Een voorbeeld van hoe hij met zo’n lijst symptomen zou kloten tot het over hem gaat:

U heeft een sterk gevoel van “anders” zijn

Alle anderen zijn ‘bitches’. Ik ben niet zoals zij, ik heb mijn eigen stijl.

U heeft moeite met autoriteit

Ik ben vijf keer gearresteerd voor het beroven van een oud vrouwtje. Ja! Fuck de politie!

U heeft een zeer sterk rechtvaardigheidsgevoel

Zij hebben mijn betovergrootvader tot slaaf gemaakt, dat geeft mij het recht om te stelen.

U functioneert het beste ’solo’

Ik functioneer helemaal niet, maar als ik in mijn eentje ben, valt dat niet zo op.

Oké, negeer dat laatste. Holy fuck! Hij is briljant! Hij heeft bijna alle eigenschappen!

Ik hoop dat jullie mijn punt zien. Je kunt dit soort dingen bij praktisch elke ‘stoornis’ uitleggen naar jezelf toe. Psychiaters kijken altijd een beetje globaal naar je gedrag en bepalen dan of je hinderlijk bent voor jezelf of anderen in je dagelijkse bezigheden. En aangezien jouw dagelijkse bezigheden bestaan uit mij je nutteloze mening verkondigen, en je nog nooit gehinderd bent om die voor je te houden en een broodje voor me te maken, denk ik niet dat je een stoornis hebt die niet op te lossen is met een ferme stomp in je Solar Plexus.

Dus voordat je bij de volgende verkiezingen met je vadsige vingertje richting ‘SP’ gaat (of welke partij op dat moment ‘brutaal’ is), stel jezelf de vraag: “Ben ik werkelijk competent genoeg om hier mijn mening te geven?”.

Voor het geval je slim genoeg bent jezelf die vraag te stellen, heb ik hier wat onderzoeksvragen die je jezelf eerst kan stellen:

-Kijk ik series waarbij ze me vertellen wanneer ik moet lachen door middel van een ‘laughtape’?

- Lees ik modebladen om te weten wat ik aan moet trekken omdat ik zelf niet kan bepalen wat ik mooi vind?

- Luister ik naar TMF om mij te vertellen wat ik leuk moet vinden en heb ik niet door dat elk liedje hetzelfde is?

- Verkondig ik vervolgens die nummers bij ‘gadgets’ op Hyves als ‘erg goed’ omdat ik er van overtuigd ben dat niemand anders ze nog heeft gehoord en ik ze dus iets nieuws geef?

Als je “Ja” antwoord op meer dan één van deze vragen (hey, iedereen heeft zijn foute eigenschappen), bedenk dan dat makkelijke beslissingen niet voor jou zijn weggelegd en je moeilijke beslissingen dus al helemaal niet moet nemen. Stem daarom de volgende keer ‘blanco’. Of blijf thuis en maak wat te eten voor me.

Jezus Christus ik heb honger.

- Van die vreselijk positieve mensen die je altijd ‘goede raad’ willen geven dat compleet vanzelfsprekend is als je goed bij je hoofd bent, en volledig achterlijk als je dat niet bent, vragen opzich ook wel om een mond vol realiteit. “Laat je nooit vertellen dat je mening niet goed is!” of “Wees jezelf!”. Vertel dat tegen Marc Dutroux jij meningloze lijmsnuiver.

- Ik bedacht me dat mensen je precies zo behandelen als jij toelaat, niet zoals zij van nature zijn. Bedenk je dat, de volgende keer dat je denkt dat iemand je naait.

- Toen ik een kleine Bauke was, had mijn moeder een verstandelijk beperkte vrouw* op bezoek. Aan tafel trok die haar kunstgebit naar buiten en begon het schoon te sabbelen. Natuurlijk was dit het grappigste dat ik ooit had gezien en ik kreeg gigantisch de slappe lach ten koste van haar. Niks vreemds hier, maar ergens in mijn onderbewustzijn heb ik door die actie gehandicapten in een hokje gestopt van: hilarisch en smerig. Nou is dat misschien niet vreselijk, maar toen ik een paar jaar later in het zwembad was zag ik een gigantische groep gehandicapte kwijlend dat bad uit komen. Ik kan sindsdien niet meer genieten van zwembaden. Ik vind het de ranzigste plaatsen ter wereld. En het feit dat ik al twee keer heb moeten toekijken hoe de badmeesters stront uit het water schepten omdat één of andere peuter zijn ontlasting nog niet op orde heeft, helpt ook niet bepaald. Verbazingwekkend genoeg is uitleggen aan je vrienden dat je niet mee wil met zwemmen, omdat je bang bent voor gehandicapten en peuters, een stuk minder makkelijk dan je in eerste instantie zou denken…

- Iemand vroeg me laatst waarom ik niet gewoon aardig kan zijn tegen iedereen. Ik vroeg hem wat zijn vrienden speciaal maakten. Hij snapte de vraag niet, dus ik legde hem uit: “Als je vriendelijk bent tegen iedereen, wat voor waarde heeft je aardigheid dan voor je vrienden? Wat maakt hen speciaal? Als zij zien dat je net zo aardig doet tegen volslagen kwallen als tegen hen, waarom zouden zij dan hun best voor je doen?” Als je altijd maar vriendelijk bent, stel jezelf die vraag dan een keer.

- Ik zit soms op Hyves rond te kijken naar foto’s van mensen. Soms heb ik moeite om te zien of een man bij een meisje op de foto nou haar vader of haar vriend is. Dat is vrij frustrerend. Tot ik me bedenk dat ze bij dat soort meisjes waarschijnlijk allebei zijn.

Dit klinkt allemaal veel te veel als wijze lessen, en komend van iemand die nog vergeet op te staan ’s ochtends, zou ik ze met een korreltje zout nemen.

* Ik ben zo correct dat het pijn doet. Pak aan Wouter Bos!

Emo’s luisteren naar Fall Out Boy en Panic at the Disco. Ik kan ze niets aandoen dat erger is dan dat zonder minstens een paar wetten te overtreden.

En trouwens, wat zou ik dan doen? Ze vermoorden? Dat doen ze zélf wel! Ze zeggen niet voor niets dat geduld een schone zaak is.

Sprekend over muziek, ik vraag me altijd af waar ze al die gangster negers met vrouwen stemmen vandaan halen. “Streetcred’ krijgen als je klinkt als je kleine zusje moet een zware opgave zijn.

Een jongen die ik nogal vreemd vind, heeft ook een rare stem. Niet genoeg om te denken dat hij echt gehandicapt is, maar elke keer dat hij zijn mond open doet heb je de bijna onoverkoombare behoefte hem een glimmend stukje aluminiumfolie te geven en in een baby stemmetje tegen hem te gaan praten. Ik moet overigens niet al te veel grappen maken over glimmende dingen, want elke keer dat ik flink wat heb gezopen, ben ik totaal gefascineerd door van die lichtgevende armbandjes die meisjes (en homo’s…maar dan fascineren ze me aanzienlijk minder…vreemd genoeg) soms omhebben. Ze zijn zo mooi en lichtgevend, je kan er echt uren naar staren. Waar komt dat licht toch vandaan!? Het is bijna magisch! En ze blijven maar branden, het is geweldig. Je kan je echt helemaal verliezen in zo’n….

Wacht, wat was ik aan het doen?

Oh, ja;

Toen een vriend me vroeg: “wat is er mis met zijn mond?” ging er meteen een lichtje branden. Ik ging naar Wikipedia en kwam uit bij ‘Fetal Alcohol Syndrome”. Dit is een syndroom dat voorkomt bij foetussen als de moeder te veel heeft gedronken tijdens de zwangerschap. Er is niet echt een geneesmiddel en de afwijking is onomkeerbaar.

Als je dit hoort denk je vast dat het heel zielig zou zijn om hem te pesten hiermee. Maar dat is het niet hoor. Hij kan namelijk gewoon zijn verdriet wegdrinken met zijn moeder.

Laatst smaakte mijn bier niet. Misschien probeerde mijn lichaam me een lesje te geven over verantwoordelijkheden, mijn toekomst en hersencellen. Over de invloed van alcohol op het lichaam en waarom het mij nu tien minuten kost in plaats van tien seconde om simpele wiskundige problemen op te lossen.

Misschien…maar eigenlijk denk ik meer dat het was omdat ik Grolsch dronk. Bah.

Ik voel me overigens best wel brak deze avond. En dat is vervelend want ik heb nog niet eens iets gedronken.

Wacht…, misschien is dat het wel.

Ik ga deze theorie testen!

* van die gasten met te strakke spijkerbroeken en zo’n pluk haar voor hun oog gekamd. Een paar lelijke piercings vaak en mascara, soort Gothic, maar dan gay’er.

- Er kwam laatst een man aan mijn deur om hondenbelasting te innen. Hij vroeg mij of ik een hond had. Ik keek zo ongeveer de huiskamer in en zei: “Nee,..geloof ’t niet.” Hij krabbelde wat op een blaadje op zijn klembord, groette me vriendelijk en ging weer weg.

Dat tikte toch wel een flinke deuk in mijn vertrouwen in het intellect van onze belastingdienst.

“U heeft geen geld betaald dit jaar meneer!”

“Misschien heb ik wel geen geld verdíént dit jaar meneer!” terwijl ik leun op mijn BMW.

Hij zou mij even diep in gedachte aankijken en zeggen “Touché, mijn vriend….touché.”

Als ze me dan uiteindelijk toch zouden pakken zouden ze zo in de war zijn dat de rechtzaak iets zou zijn als:

“Meneer! U heeft voor miljoenen Euro’s (hey, het is mijn fantasie, fuck you) aan belastinggeld ontdoken!”

“Ja! Maar kijk eens wat een mooi ballondier ik heb gemaakt!”

“Meneer, ik zie niet hoe dat iets….OEH EEN ROOIE!!!”

Iedereen weet dat mijn ballondieren het mooist zijn.

- Pratend over geld, ik vraag me af of mensen met een uitkering wel eens tegen hun kinderen roepen:

“Dat zal best, maar toch heb ik gelijk, want ik verdien hier de centen!”  

- Mijn nichtje is het liefste kindje dat ik ooit heb gezien. Nou heb ik niet bijzonder veel baby’s bekeken aangezien ze er allemaal precies hetzelfde uitzien, maar ik weet vrij zeker dat als er een Grammy voor schattigheid was, ze hem zou winnen.

Ze kan nog niet echt kunstjes, want ze is pas een paar maanden oud, maar ze kan wel al haar hoofd zelf ondersteunen. En aangezien ik daar zelf toch wel een paar avonden per week problemen mee heb, vind ik dat een huldiging waard.

Verder kan ze:

- Proberen mijn duim te pakken met haar minuscule handjes.
- Me aanstaren met grote blauwe ogen.

Kleine kindjes zijn lief.

Wat?

Ja ja, oké, ik ga wel weer dingen afzeiken.

Ik stommelde gisteravond over Hyves pagina van ‘Ingrid’.

Mijn eerste reactie was: “Hey, dat is dat meisje dat een keer tegen een leraar van mij stond te blèren met haar verschrikkelijke stem!” Waarna ik wat ongeïnteresseerd verder las over de willekeurige hoopjes tekst op haar digitale visitekaartje.

Ik deed vervolgens wat ik altijd doe als ik een pagina bezoek van iemand; het ‘blog’ gedeelte lezen.

Het deed me deugd dat ze iets uit haar keyboard had gekregen, want ik ging ervan uit dat ze goed zou kunnen schrijven. Als je slecht bent in iets, dan compenseer je dat eigenlijk altijd door iets verwants erg goed te kunnen. Slecht in spreken? Leer schrijven, etc.

Helaas werden mijn verwachtingen niet bevredigd, want toen ik haar bovenste meesterwerk opende, voelde het alsof ze mijn ogen probeerde uit te schrapen met haar harkerige zinsconstructies. De inhoud van haar stuk compenseerde ongeveer net zo goed haar slechte schrijfstijl als een bosje bloemen van Hitler naar Jeruzalem zou compenseren voor de Holocaust.

Maar wacht even! Er staat een verwijzing naar haar eigen site, en ze claimt daarop over ‘interessantere’ dingen te schrijven. Dit bracht mogelijkheden met zich mee!

Ik klikte gretig op de link die naar haar weblog ging.

Na de eerste regel gaf ik elke hoop op verlichting op en besloot ik in plaats daarvan me te gaan aftrekken met schuurpapier, gewoon omdat dat minder pijnlijk is.

Ik wilde haar pagina dichtklikken, toen mijn oog viel op het cijfer ‘2’ onder haar bovenste kopje. Achter dit cijfer stond een tirade over een jongen. Ze zeek hem af zo goed als ze kon en haalde elke belediging die ze kon verzinnen uit haar vadsige koppie. Ze was overduidelijk niet eens half grappig, en hierin lag mijn probleem:

Je mag alles afzeiken van mij. Je mag mij ook belachelijk maken zo veel als je wil. Zolang je maar grappig bent. Als je dat niet meer bent, dan ben je ronduit gemeen. En dat is geen acceptabel gedrag.

Ik besloot om haar pagina niet dicht te klikken, en in plaats daarvan een word-bestand te openen. Dít word-bestand. Ik twijfelde nog een seconde, omdat ik niet wist of dit wel fatsoenlijk was van mezelf, en daarom vroeg ik hulp aan een vriend van me, die altijd rationeel kan nadenken. Ik stuurde hem haar ‘website’ (ik gebruik de term losjes hier) en vroeg hem of het immoreel was om zo’n overduidelijk talent- en vriendloos meisje af te zeiken. Hij zou mij vast vertellen dat ze het niet verdient en dat ik lief moet zijn.

Zijn reactie?

“Own die hoer.”

Dus, laten we beginnen bij haar ‘wie is zij.’

Als je maag het aankan om langs de ‘wat-toevallig-dat-dit-wazig-genoeg-is-om-alle-acne-te-maskeren’-foto te komen, dan ben je een beter man dan ik. Ik kon het namelijk niet, en laat dit stukje dan ook volledig met rust.

Laten we naar haar Blog gaan, daar staat namelijk een minder walgelijke foto boven. Dit is zij dan ook overduidelijk niet zelf.

Alles goed en fijn, haar laatste blog:

“Ik heb het nog

Ik zei laatst, dat ik geen wezens meer aantrok. Dit trek ik in. Dit is ab-so-lúút niet waar. Ik trek zelfs vele wezens aan. De afgelopen dagen ben ik erachter gekomen dat ik zoveel wezens aantrek. Hier een rijtje van mijn overweldigende buit.

1. Muggen. Die vinden mij om op te vreten. Jawel amies. 17 Mei en het eerste mugje heeft zijn tandjes/zuignapje/ander dingetje al in mijn been gezet. Aan de binnenkant van mijn knie. Heerlijk.
2. Die ene nerd (inclusief glimmend voorhoofd, bril en blonde krulletjes), waarvan ik dacht dat hij de hoop op had gegeven. Diezelfde nerd zag in mijn MSNnaam staan dat ik pijn aan mijn kont had van het examenstoeltje, waarin mijn derrière zich 3 uur had bevonden. En jawel, deze blond (bijna wit) gekrulde bebrilde hunk, bood mij een bilmassage aan. En dát, lieve mensen, is niet iets, waarvan een mens warm wordt vanbinnen. (Eerder koud en rillerig. Het idee alleen al)
3. Enge mannen van een jaar of 35, die in de Super de Boer komen. Die je de hele tijd eng aankijken. En eng naar je lachen, alsof ze je nog kunnen krijgen. Ik ben 16. Dat is illegaal. Zoiets noem je pedofilie.
4. Schapen. Dit zijn echt vriendelijke beesten. Zij staan mij altijd naast elkaar, met een enorme groep, toe te juichen.

Dus. Ik mag niet ontevreden zijn.” (‘Intellectueel’ (haha) eigendom van I.N.)

Het valt meteen al op dat dit zo’n kind is dat denkt dat haar schrijfwerk beter wordt als ze haar tekst verzuipt in bijvoeglijk naamwoorden.

Het nut van de vijfde zin ontgaat me ook even. Zegt die niet precies hetzelfde als de vierde? Misschien is het handig als Ingrid haar ‘werk’ (ik kan me niet voorstellen dat het uitkotsen hiervan ook maar enige moeite kost..) ook echt even zou doorlezen voordat ze het bij de andere miskleunen dumpt. Scheelt mij een nier.

Het is overigens wel mooi dat ze punt voor punt haar onzin verkondigt, dan is het makkelijker voor mij om haar doelloze rotzooi punt voor punt te vernietigen.

1. Ik word altijd schijtziek van mensen die klagen over dingen die iedereen dagelijks overkomen alsof het ‘schattig’ is. “Bij mij staat altijd het stoplicht op rood!” Zo! Stop de persen! Kapitein Overbodig heeft iets te vertellen!

Iedereen heeft last van muggen. Wat iedereen ook heeft, is desinteresse. Ik begrijp dat ze denkt dat ze ‘originele’ dingen ziet waar anderen niet aan dachten. Maar dat denkt ze fout.

Ik dacht er bijvoorbeeld wel aan, maar toen besloot ik dat mijn blogs niet zuigen en schreef ik over iets anders. Vervolgens jammert ze verder over hoe hij in haar knieholte beet. Eigen schuld, zeg ik! Misschien als ze minder dik was had hij ergens anders door haar vetlaag heen kunnen prikken.

Ze weet ook niet precies hoe dat dingetje heet waarmee hij haar stak. Ik ook niet. Maar ik weet wel dat we veilig kunnen uitsluiten dat het zijn penis is.

2. Deze bewaar ik even voor straks.

3. Ik weet niet of ze hier werkt, of dat ze gewoon graag naar een plek gaat waar kennelijk enge mannen van een jaar of 35 komen, maar wat ik wel weet ik dat ze zichzelf heel erg belachelijk maakt.

A) Enge mannen van een jaar of 35 zoeken altijd het zwakste kind uit. Het kind dat onderaan staat op de sociale ladder (of meer, het kind dat op de grond onder de ladder ligt in dit geval). Enkel omdat ze weten dat die geen vrienden hebben en zitten te springen om validatie. Hoor je dat? Je bent zwak.

B) Doe onderzoek voordat je je leugens verkondigt. Het maakt me in dit geval vrij weinig uit omdat het inderdaad vies is als een oude kerel achter een jong meisje aanzit, maar ik zal haar stukje even herschrijven:

“Mannen van een jaar of 35, die in Super de Boer komen. Die me de hele tijd aankijken op een manier die ik eng zou moeten vinden, maar ik toch stiekem waardeer omdat het een vorm van aandacht is. En ze lachen ook naar me, want ze weten dat ze me kunnen krijgen. Ik ben 16. Dat is volledig legaal. Zoiets noem je geen pedofilie.” (“Volgens de Nederlandse wet is seksueel verkeer van een volwassene verboden met een partner die jonger is dan 16 jaar.” – Wikipedia artikel)

4. Schapen juichen je niet toe. Schapen mekkeren. Druk in Word, met je rechtermuisknop op het woord ‘mekkeren’ en ga dan naar ‘synoniemen’. Daar staat ‘klagen’ tussen. Schapen klagen kennelijk als jij langsloopt. Snap de hint, Sherlock.

2(nu wel). Wat een waardeloze cracksnol. Die jongen geeft haar aandacht. Haar weblog is één grote schreeuw om een penis, en hij geeft haar antwoord. Geloof me, veel beter dan enge mannen van een jaar of 35 en deze jongen gaat het niet worden.

Toen ik naar haar foto keek begon mijn lul te huilen en schreeuwde hij hysterisch naar me: “IK HAAT JE! KLOOTZAK!” Dus ik weet gewoon dat die me terug gaat pakken als het me totaal niet uitkomt. Bedankt daarvoor Ingrid.

Ze doet me eigenlijk een beetje denken aan ‘Meg’ van Family Guy. Alleen dan dikker. Die jongen klinkt ook totaal als ‘Neil Goldman’. Jezus Christus, deze vergelijking blijkt nog mooier dan toen ik hem begon te schrijven. Ik ben alleen bang dat ze dat zelf niet gaat inzien, want kritiek hebben op jezelf is lastig als je hoofd zo diep in je reet zit.

Ze zeikt ook zijn uiterlijk af, dus het is enkel eerlijk dat ik ook haar uiterlijk afzeik.

Maar dat is te makkelijk bij haar, dus ik laat jullie wel zelf grapjes maken. Bekijk twee van haar foto’s, en zie het als een 2000 woorden tellend betoog over hoe lelijk ik haar gezicht vind. Bekijk er dan nog twee, en zie dat als een 2000 woorden tellend betoog over hoe erg ze lijkt op iets dat je neerschiet met hagel. In het bos.

Ik zou nog één van haar ‘stukken’ kunnen afzeiken, maar ik besloot dat ik liever ging zitten drummen. Het enige dat ik nog wil zeggen over haar ‘site’ is dat ze misschien, als ze iemand citeert, een bron moet opgeven. Het citaat onderaan haar ‘site’ is namelijk van Michael Jackson.

Ik heb nog nooit in mijn leven iemand gezien die zo oprecht waardeloos is, en zo ongelooflijk veel kapsones heeft. Ze heeft nul talent en is ook in geen enkele betekenis van het woord creatief. Ik snap nooit zo goed hoe dit soort waardeloze mensen kunnen opschrijven: “Mijn grootste hobby is schrijven!” en dan vervolgens amper samenhangende zinnen kunnen vormen. Hun schrijfwerk ziet er altijd uit als een zooi bij elkaar geraapte, half kloppende zinnen. Vreselijk.

HEY! INGRID! Ik stel voor dat je de deur van je kamer sluit, je gordijnen dicht doet en over je leven gaat nadenken.

(Ik zou dit overigens nooit hebben geschreven als ze niet andere mensen zou kleineren. Ze is onaardig, publiekelijk, over iemand die in principe alleen maar aardig wil doen, maar ze voelt zich daar te goed voor (dat ligt wat gevoelig bij me) terwijl ze zelf geen spoor van talent laat zien. Aangezien ze het op internet plaatst heeft ze geen moeite met kritiek. Dus, bij deze. Kennelijk klopt de theorie dat mensen die waardeloos zijn in alles, ook waardeloos zijn in zichzelf inschatten.)

(PS Jamal breekt zojuist elk stereotype! Niet alleen heeft hij me nog nooit beroofd, hij heeft ook nog eens totaal geen maatgevoel.)

“Dertig maakt de buurt weer prettig!”

en

“Doe normaal, met je gaspedaal!” (Ja, Pe-daal, niet fucking peNdaal zoals sommige retards lijken te denken. En nu ik toch bezig ben: I-den-ti-teits-be-wijs* in plaats van iNdentiteitsbewijs. Alsjeblieft, als je die woorden zo zegt…pleeg zelfmoord. Thanks.)

Waar was ik?

Oh ja, wat een onzin. Deze borden sturen de verkeerde boodschap. Er is namelijk niets mis met te hard rijden. Te hard rijden is mannelijk. Deze borden zijn daarom compleet achterhaald en een betere boodschap langs de weg zou zijn:

“Te hard rijden is net als aftrekken: het is geen doodzonde, maar doe het niet als er kinderen, bejaarden of een paal bij je in de buurt zijn. Want dan zuig je in leven. En probeer niet op heterdaad betrapt te worden, want zeker als ze een camera bij zich hebben, sta je gigantisch voor lul.”

Ik hoor je denken: “Maar Bauke, dat is veel te lang om op een bord te zetten! Dat kun je nooit allemaal lezen!”

Nee, niet als je heel hard rijdt, en dus gaan mensen afremmen.

TADA!

Ik verdien een standbeeld.

* Ik weet niet zeker of je een enkele letter als lettergreep mag tellen, maar je snapt het idee.

Hoewel ze me nooit hadden gedwongen hiervoor te kiezen, was hun ‘enthousiasme’ over de tweede zoon die toch ook maar mooi deze mogelijkheden had gekregen te groot om tegen in te gaan. Terwijl mijn moeder jammerde over een onuitgeruimde vaatwasser, achtergelaten door mijn vader, klokte ik nog een glas Ibuproven weg. Het smaakte naar een chemische sinasappelsap en toen ik het laatste beetje weg had vertrokken mijn nekspieren in walging. Ach, over een uurtje voelde ik me heerlijk.

Mijn moeder bracht me naar de bushalte, aangezien ik nog niet snel kon lopen, en zeurde over een opmerking die ik kennelijk die ochtend had gemaakt. Ik wist het niet meer en toen ik half gemeend bedankte voor de lift schokte ik naar de bushalte.

In de bus liet ik mijn mp3speler studio-opnamen van Slipknot spelen om mij te herinneren aan mijn oude baantje bij mijn oom toen ik ook altijd, met die muziek op, vroeg in de bus zat. Toen was ik nog redelijk vrolijk. Mijn oom gooide er in elk geval de strengheid tegenaan die ik nodig heb om te functioneren. Nu had ik al zolang geen persoon meer die me in het gareel hield dat mijn empathie voor de meeste dingen redelijk was verdwenen. Deze ochtend was extra erg, ik had een hekel aan iedereen in de bus en vond dat ze me vuil aanstaarden. Ik zette mijn muziek harder en probeerde aan een meisje te denken dat ik leuk vond. Het had weinig succes om mij vrolijker te maken, ik wist dat ze me niet moest.

Ik deed mijn ogen dicht en terwijl ik tegen de leuning aanlag om de pijnstillers door mijn lijf te voelen stromen, merkte ik dat er iemand naar me staarde. Ik keek maar weer naar buiten en bedacht me dat vandaag helemaal niet zo erg zou worden. Ik was altijd bang voor nieuwe dingen en mensen en uiteindelijk kwam altijd alles goed.

In de metro hoorde ik opgewekt mijn naam en plofte er een meisje naast me neer. Ik staarde haar even aan en zei haar gedag terug, ik ken haar, maar ze interesseerde me niet zoveel. Ze zag er altijd wat dommig uit. Nu was ze anders. Ze zag er leuk en vrolijk uit. Maar voor zover ik weet waren dat de pijnstillers. Iedereen zag er de laatste tijd goed uit. Ik speelde met de gedachte in mijn hoofd hoe mensen zouden reageren als ik, ‘die chagrijnig racistische en ongevoelige klootzak’ ineens zou aankomen met een pikzwart vrouwtje. Dit maakte me aan het lachen terwijl ze vrolijk bleef praten. Elke keer als er even stilte was begon ze weer met een vraag of een verhaal. Was wel gezellig. Ik staarde uit het raam en gaf mijn mening over een reclameposter zonder te luisteren. Aangekomen liep ik met haar naar het hoofdgebouw en ging ik mijn eigen kant op.

Toen ik boven aankwam stond er al een groep mensen. Er stond een vrouwtje van een jaar of 35 thee in te schenken. Op haar karretje stond ook koffie en frisdrank. Ze had blond haar. Het was kort en stijl, afgeknipt iets voorbij haar oren met een pony. Ik keek naar haar gezicht en toen ze een knappere vrouw dan zij zelf ooit was geweest te woord stond, keek ze naar beneden. Ik zou nooit respect voor haar kunnen hebben en ergens wilde ik tegen haar schreeuwen en haar vertellen dat ze na vijfendertig jaar toch wel een keer erkenning kon afdwingen. Ik zei niets, ze zou het toch niet snappen.

Ik vroeg haar ongeïnteresseerd of ik hier goed zat voor mijn studie en ze zei ongemakkelijk dat dit voor alle studies was. Ik zag aan haar dat ze zich niet prettig voelde omdat ik een overbodige vraag stelde. Aanpassen aan onbekende situaties was overduidelijk niet haar sterkste kant. Ik vroeg of het drinken gratis was en dat was het. Zonder vragen pakte ik een blikje Fanta en ze zei: “Ja, pak het maar hoor, daar staat de afvalbak.” Ik glimlachte naar haar met alle medelijden die ik kon opbrengen .

Er vormde zich een steeds grotere groep in de kleine ruimte en ik stond tegen de muur aan met mijn blikje Fanta, drumdeuntjes van In Flames mee te tikken op het oranje vel terwijl ik keek of ik iemand kende. In Flames maakte me altijd rustig in dit soort omgevingen. Terwijl Anders schreeuwde dat hij blij was dat hij nergens thuishoorde, voelde ik dat het niet erg was dat ik hier niemand kende. Ik herinnerde me het gezeur over mijn chagrijnige gezichtsuidrukkingen en probeerde de onnozele blik van mijn mede-eerstejaars te imiteren.

Er liep een jongen langs met een shirt waar “Reroute to Remain” opstond. Mooi! Dat is een oud album van In Flames. Ik hoorde terwijl hij langsliep echter dat hij hier was voor geschiedenis.

Naast mij kwam een jongen staan die er onzekerder uitzag dan ik, dus ik vroeg hem of hij van mijn studie was. Hij was van geschiedenis. Er kwam nog een jongen bijstaan die me aanstaarde. Ik vroeg hem vriendelijk voor welke studie hij hier was. Ook geschiedenis.

“Doe jij ook geschiedenis?”

“Nope, maar hij wel.” Terwijl ik wees naar de jongen naast me.

Terwijl zij in gesprek raakten liep ik naar de andere kant van het halletje. Daar stond een lange magere jongen met een klunzig gezicht. Naast hem stond een klein lomp Surinaams meisje. Ze hadden me aangestaard vanaf het moment dat ik binnenkwam. Ik vroeg hem welke studie hij deed. Hij deed geschiedenis.

“Doet iedereen hier geschiedenis, ofzo?”

“Hoezo? Vraag je dit aan iedereen ofzo?” Hij was niet van plan vriendelijk terug te doen.

Enigszins verbaasd door zijn reactie probeerde ik aardig te blijven: “Nee hoor, maar die mensen daar waren ook al allemaal van geschiedenis.” Ik duwde mijn mp3speler weer in mijn oren en keek maar de andere kant op, ik zou straks wel zien wie er in mijn klas zaten en had geen zin meer in vervelende mensen.

“Met die dingen in je oor ontmoet je nooit nieuwe vrienden, jongen!” Zei hij minachtend terwijl zijn lompe vriendin stond te grijnzen als een downsyndroom kleuter. Het was haat op het eerste gezicht.

Ik draaide me om met een blik in mijn ogen die hem vertelde dat ik hem wilde slaan. Ik kreeg het warmer en voelde mijn armen tintelen. Ik was nog nooit zo boos geweest, dat moet hij ook door hebben gehad. Toch was hij niet onder de indruk. Hij keek me precies hetzelfde aan als daarvoor, maar minder geïnteresseerd. Hij wist dat ik niets ging doen, dit was onze eerste studiedag. Hij had gewonnen. Ik kon niets slims of grappigs verzinnen om terug te zeggen en er zou ook geen publiek zijn als ik wel iets had. Hij won.

Ik liep weg naar de wc en toen ik mijn vuist in de muur sloeg hoorde ik in het stalletje naast mij een meisje gillen en wat gerommel. Kennelijk was ik niet de enige die dat halletje nu al zat was.

Toen het half elf was liep iedereen, alsof we waren geroepen, in een grote groep richting een lokaal. Ik had inmiddels een jongen van een jaar of 25 horen zeggen dat hij mijn studie deed en ik volgde hem terwijl ik vanaf een paar meter keek hoe hij met een lelijk meisje praatte. Hij was saai, te oud om iets mee gemeen te hebben en hij zou bij zijn moeder blijven wonen tot hij 45 was. Hij ging een deur in naar een trap en de enorme groep liep rechtdoor. Ik volgde hem en voelde me nu al diep ongelukkig. Alle knappe meisjes en normale jongens liepen rechtdoor.

Toen ik in het lokaaltje een verdieping hoger aankwam zat de hele klas vol met meisjes. Allemaal extreem klein en niet het verlegen type dat ik had verwacht. De studie was bijna net zo vol met irritante mensen als psychologie. Het waren jonge meisjes die dachten dat ze knapper waren dan ze waren, een stuk of drie jongens die allemaal of extreem vrouwelijk of sociaal gestoord waren en een paar oude mensen. Ik vroeg me af in welke groep ik zou thuishoren voor een buitenstaander. Ik hoopte op sociaal gestoord. Ik besloot dat ik altijd wat verlegen was en dat het misschien beter was even te wachten met mijn oordeel.

Ik ging zitten op een rij een beetje achteraan in het kleine lokaal. Een Aziatische vrouw van een jaar of 35 zat op de vierde stoel. Ik liet de derde open en ging op de tweede zitten. Even later kwam een meisje te laat binnen en ging naast me zitten terwijl de professor zijn neurotische verhaal vertelde. Alles was ‘interessant’ en ‘vernieuwend’, maar niets dat hij noemde kon mijn aandacht vasthouden. Waar waren die onderwerpen waar ik over had gelezen op internet? Hij noemde al mijn colleges op en de een was nog minder interessant dan de ander. Gingen we geen propaganda behandelen? Ik besloot rustig af te wachten, alles kwam altijd goed, ik was gewoon te sceptisch. Toch werd ik was nerveus en dus staarde ik maar voor me uit terwijl ik aan andere dingen dacht.

Opeens hoorde ik in mijn dagdroom het woord ‘propaganda’. Mooi.

Er stond een andere man op. Minder neurotisch en hij had een pak aan. Zijn bril had geen dikomrande glazen zoals bij de eerste man en hij zag er aardig uit, dus ik was vrij opgewekt toen hij opstond. Totdat hij zijn mond open deed. Hij had een prachtige stem.

Als hij een vrouw was geweest.

Hij sprak perfect Nederlands. In een vrouwenstem. Zijn Engels was ook erg goed maar hij deed teveel zijn best. Zijn verhaal zou over de tweede wereldoorlog gaan zei hij (later heb ik hier niets van gemerkt overigens), dus ik gaf hem oprecht een kans. Al snel bleek dat hij het ging hebben over propaganda IN GEDICHTEN. Niet over fascistische idealen (of wat voor idealen dan ook)verpakt in mooie praatjes. Nee. Hij ging ons gedichten voorlezen met een politiek onderwerp. Dat is geen pure propaganda! Dat is toevalspropaganda! Propaganda is indoctrinatie, dit is vermaak met een vleugje politiek.

Hij was best grappig ook nog, maar élk woord dat uit zijn mond kwam was een steek naar mensen die voor de oorlog in Irak waren en die niet wilde dat iedereen hetzelfde verdiende. Constant lachen naar zijn medeprofessoren die dan goedkeurend knikte naar hun nieuwste aanwinst en zich waarschijnlijk afvroegen wanneer ze met z’n alle het bezemhok in konden duiken.

Ik besloot die professoren eens goed te bekijken.

Er was een kalende grijze man waar ik niet zoveel over te zeggen heb, dit was de enige normale. Waarschijnlijk sloeg hij zijn vrouw en kinderen.

Er was een man met een snor en een oorbel die een te strakke spijkerbroek aan had en een openhangend zwart overhemd droeg. Ach, nu was het tenminste niet erg dat ik geen lunch bij me had, die zou ik toch zijn verloren.

Er was de neuroot die had geopend en die veel te enthousiast was over élk woord dat uit onze jonge spreker kwam. De hele tijd kwamen er “Oh ja! HAHA!” en “Ach, natuurlijk!” uitroepen langs.

Er was een feminist die overduidelijk compleet de baas was over de rest.

Het was gewoon niet grappig. Het ergste was dat na een half uurtje de hele zaal begon te klappen toen hij een pauze nam in zijn verhaal. Mensen keken ook in volledige interesse als hij dingen zei die voor mij gewoon gezond verstand waren. Hij gebruikte de uitdrukkingen ‘een wet neerschieten’ en ‘het schoot in het verkeerde keelgat’ in een verhaal over oorlog. Toen legde hij uit dat hij expres deze uitspraken gebruikte omdat dat goed paste bij de rest van het verhaal. Natuurlijk doe je dat! Kennelijk niet, want de hele ‘klas’ was in complete verbazing en had grote bewondering voor hun nieuwe Jezus. Zelfs de vrachtlading aan pijnstillers in de ochtend waren niet genoeg om dit minder vreselijk te maken.

Ik wilde weg. Toen hij zijn verhaal af had en vroeg of iemand nog opmerkingen had over de kracht van gedichten, wilde ik zeggen dat gedichten geen invloed hebben omdat niemand ze leest. Dat het een pretentieus medium is waar de normale man niet om zal geven. De man die landen regeert. Dat het een medium is dat enkel gebruikt wordt door mensen die allemaal toch al dezelfde mening hebben. Na het lezen van gedichten zijn zij het allemaal vrolijk met elkaar eens en hebben ze compleet niets bereikt aangezien buiten die selecte groep (dit is niets om trots op te zijn) die hetzelfde voelt, er niemand is die ernaar luistert. Ik hield mijn mond. De andere professoren stelde hem uitbundig vragen waar ze het antwoord al op wisten terwijl ze elkaar verbaal aan het pijpen waren. Ik wilde weg.

Toen ze klaar waren stond ik op en liep ik weg met de mensen van ‘taalwetenschappen’ die naar een ander lokaal moesten. Ik belde vrij ongelukkig mijn moeder en vertelde haar dat ik nog liever de rest van mijn leven bij de Albert Heijn zou willen werken dan hier nog vijf minuten blijven. Logischerwijs ontplofte ze. En mijn vader ook.

Ik ging naar huis met de tram. Ik hoopte ergens achterin mijn hoofd mensen van de UVA intreeweek tegen te komen. Maar aan de andere kant wilde ik het liefst in mijn eentje een bioscoop inlopen ofzo. Toen ik op het CS langs een combino liep zag ik een jongen die ik op school wel had gezien. Hij keek naar me en ik zag dat hij me herkende. Hij draaide zijn hoofd weg en er stond een lange jongen aan de andere kant van het pad op die met zijn arm zwaaide. Ik had geen idee dat ik hem ook maar half kende, ik had hem geloof ik wel eens gesproken, maar dat kon ik me niet echt herinneren. Ik zwaaide terug. Tegenover hem zat een meisje dat vrij snel opstond. Ik had totaal geen zin om erachter te komen wie dat was, omdat ik bang was dat het antwoord me niet aan zou staan. Toen ik om de tram heen was gelopen en aan de andere kant langsliep keek ik niet meer naar binnen.

In het ergste geval nu moet ik het hele jaar aan schoolgeld betalen. Ik heb het geld maar dan kan ik geen drumstel meer kopen. Ach, één ding is zeker, ik ga niet studeren. Voorlopig nog niet in elk geval.

(Ik heb uiteindelijk alleen mijn OV-kaart moeten betalen voor de eerste maand ofzo. De rest kreeg ik allemaal terug.)